Jaaaaa, lieve mensen. Het is tijd voo rde tweede en laatste run to the end of le kookboek. We leggen de verwachtingen maar open en bloot neer. Onze eerste deadline: 1 september; hoofdstuk soepen gereed.

Geniet alvast van wat wij eerder deden met soep

<iframe width="420" height="315" src="//www.youtube.com/embed/NnwUR5N_MqQ" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

In mijn nimmer aflatende zoektocht naar effici�ntie kwam ik deze gelijkgestemde tegen met een paar leuke tips.

http://lifehacking.nl/persoonlijke-ontwikkeling/personal-project-portfolio-management-p%E1%B6%9Fm/

Terwijl ik dit schrijf zit ik nog na te kauwen op een maaltijd die ik rustig als een van de ergste kan beschouwen uit mijn carri�re. Ik heb al drie koffie op maar ik kan helaas de smaak van doorgekookte, snotachtige spinazie nog niet achter me laten.

Ik geef het toe. Misschien ben ik een workaholic. Ik ben in ieder geval iemand die altijd bezig is en vaker ja zegt dan nee. Goed, dat bezorgt me weleens stress, of een dubbele agenda met veel racemomenten, zoals vanavond, maar het brengt me vooral veel mooie dingen. Een lezing hier, een training daar. Een weekendje doorwerken als whiskyambassadeur en sinds kort mag ik vol trots een raadslidmaatschap bekleden. Maar soms. Ja, heel soms dan baal ik toch echt even van al dat gedoe. Wacht ik begin bij het begin.

Vanochtend begon als iedere dinsdag, hectisch opstaan twintig keer tegen de kinderen zeggen dat ze nu echt op moeten schieten, met Peet nog even gauw wat dingen wisselen, tas inpakken, yoghurt naar binnen werken, kinderen naar school brengen.The Works. Half uurtje ontstressen in de auto en beginnen aan een productieve dag. Niks mis mee, al kenmerkt vandaag zich door de volle agenda, want na een kantoordag met deadlines en vergaderingen mag ik van 7 tot half 9 een groepje MBA'ers vermaken met alles over Het Nieuwe Werken en aansluitend deelnemen aan een werkgroep over de samenwerking Zoetermeer Pijnacker Nootdorp. Gelukkig kun je hier op kantoor eten, dus dat komt goed.

DACHT IK.

De ellende begin al toen de organisator van vanavond belde met de mededeling dat er een paar afmeldingen waren. Op mijn vraag, met zijn hoevelen wij waren antwoordde hij: "Drie". Juist. Gelukkig kun je hier eten dacht ik. Ik keek nog eens even naar het programma en zag toen dat dat nergens repte over dat eten. Sterker nog. Ontvangst om kwart voor 7. Huh? Nou, dan maar even naar de kantine, want daar kun je als avondwerker een hapje eten. En niet eens heel duur. Dacht ik.

Want 8,46? dat is voor een kantinehapje toch best aardig. Gelukkig kwam de geur van een groot buffet mij al tegemoet en ik zag schalen met spareribs, kip, soorten stamppot en meer van dies al klaar staan. Niet voor mij helaas, de schalen bleken gereserveerd voor een afdelingsbijeenkomst waar ik niet welkom was. "Daar bij die balie moet je zijn" riep iemand en dapper schreed ik heenwaarts. "Wat eten we vanavond?" riep ik nog hoopvol enthousiast, maar het was al te laat. Mijn oog was al gevallen op hetgeen de pot schafte. Slap gefrituurde aardappelpartjes, rookworst en tot moes verwerkte rode groente (misschien wel kool). "We hebben dit en tonijn" was het antwoord. Nodeloos te zeggen dat ik voor tonijn koos want dit visje smaakt rauw al fantastisch dus daar kun je weinig geks mee doen. Dacht ik. Hoopte ik. En nu? Nu verlang ik naar mijn oma. Niemand kon groenten zo goed over hun hoogtepunt heen helpen als zij. Bloemkoolmoes, spinaziedrab, schorse neren die iemand anders al eens gegeten had. Zij maakte het allemaal. Maar bij haar kreeg ik er een knuffel bij en geen rekening van 8,46? en een lezing voor 2 gasten. BAH. Ik wou dat het al morgen was. Dan begint er weer een nieuwe dag.

Wij hadden thuis geen commodore 64, maar een atari 800 XL. Een mooiere machine, maar met veel minder gebruikers, zodat wij thuis heel veel avonden hebben besteed aan het intypen van bladzijden vol basic codes om maar een spelletje te kunnen spelen. Die tijden herleefden weer met een bezoek aan het spelcomputermuseum in Epe waar je niet alleen via pong, de C64 en de NES bij de WII terecht komt, maar waar je alle klassiekers uit je gameverleden nog eens kunt spelen.

Net als deze

De titel van deze blog is meteen mijn enige voornemen dit jaar. Ge�nspireerd dor dagboeken schrijvende medemensen, bloggende avonturiers, mijn eigen verleden op het internet en een paar mooie nieuwe gadgets, waaronder een sportcamera dacht ik, ik schrijf elke dag een stukje, plaats een foto of roep wat (on)zinnigs op diverse media. Helaas. Ook mijn voornemen strandde voortijdig. Niet vanwege gebrek aan wat dan ook, maar vooral omdat ik 2013 vooral ziek ben begonnen. De eerste week voelde ik me al niet helemaal lekker, in de tweede ging het mis en de derde heb ik vooral ziek verslapen. En deze week pas begin ik mij een beetje fit te voelen. Tijd dus om in te halen wat is geweest en alsnog gehoor te geven aan mijn eigen voornemen. Elke dag een blog, een foto of een tekst. En op sommige dagen zelfs meer. Leest u mee?

Slagbomen, ik heb er altijd een dubbel gevoel bij. Aan de ene kant voel ik me veilig, beschermd, geborgen en aan de andere kant voel ik me ernstig beperkt in mijn bewegingsvrijheid. Wat is jouw eerste associatie met een slagboom vroeg ik om me heen deze week. Grens was het meest gehoorde antwoord. Op zich vreemd, want we kennen in Nederland al jaren geen grenzen meer met slagbomen, laat staan met slagbomen die niet open gaan. Toch hebben eerdere ervaringen kennelijk grote indruk gemaakt. Tot hier en niet verder schreeuwt het gekleurde hout. Jij mag er niet door. Dagelijks maken hordes ambtenaren beleid over het waarom en wanneer zon lullig paaltje wel en niet omhoog gaat. Bij ons is gekozen voor een chip. Dagelijks levert het (achteraf toch werkende) ding een hoop mooie taferelen. Wie een plek met uitzocht heeft geniet.

En ik, ik verlang terug naar van die Oost-Europese dames die je h��l soms met een glimlach kon laten ontdooien.